Ze zetten zich allemaal in voor het welzijn en leefplezier van de bewoners met dementie van Vivium Torendael. Daar houdt de overeenkomst zo’n beetje op, want het team van dit Uitbureau is een bont, kleurrijk gezelschap. ‘We zijn heel divers en toch één: we hebben chemie.’
Of je nu vrijwilliger bent of stagiaire: je bent onderdeel van dit hechte team van nu twaalf vaste krachten van 19 tot 71(!) jaar. Man – vrouw, hetero – homo, wit – van kleur of ertussenin: je vindt het binnen het Uitbureau. “Ook voor wat betreft achtergrond en kwaliteiten zijn we heel divers. En toch zijn we één, we hebben chemie”, zegt Tiago beslist. Hij draagt sneakers, een trainingsbroek en hoodie. Ingrid daarentegen lijkt zo uit een modewinkel gewandeld. Rond hun voeten trippelen vandaag drie van de zeven hondjes, die de bewoners (en collega’s) van een dagelijkse portie dierenliefde voorzien.
“Omdat we zo verschillend zijn, vullen we elkaar aan”, gaat Ingrid verder. “De ene collega is heel dynamisch, actief en doet bijvoorbeeld de activiteit met Amsterdamse muziek. Tiago is onze sportman. De ander is rustiger. Ik doe bijvoorbeeld de leestafel.” Doordat ze zelf zo verschillend zijn, hebben bewoners wat te kiezen. Voor wat betreft het aanbod dat breed is, maar ook qua persoon om naartoe te trekken. “Tegelijk zijn we allemaal flexibel; we nemen bijvoorbeeld makkelijk iets van een ander over.” Want dit is het entertainment van Torendael en die ‘show’ gaat altijd door. Hun streven? Elke dag een lach en wat vertier voor bewoners.
Om een dreamteam te zijn én te blijven hoeven ze naar eigen zeggen niet veel te doen of te laten. “Het gaat eigenlijk vanzelf. En dat komt door de samenstelling”, de verdienste van hun coördinator Gaya Zewuster, klinkt het vol overtuiging. “Zij bouwt echt een team”, legt Ingrid uit. “Juist omdat we ‘vrije geesten’ zijn, zoekt ze een aanvulling en geen kopie.”
De sfeer is niet alleen hecht en gezellig, maar ook zo dat je jezelf kunt zijn. “De omgang gaat in vertrouwen, is niet oordelend”, verwoordt Tiago de groepsstemming. “We laten elkaar in ieders waarde. Leven en laten leven.” Dat gevoel van veiligheid maakt dat collega’s persoonlijke aspecten durven delen, zoals twijfels over geaardheid of geloof, en dat maatschappelijke ontwikkelingen open besproken kunnen worden. “Hoe gaan wij het Sinterklaasfeest hier met en voor de bewoners vieren”, geeft Ingrid een voorbeeld, doelend op de Zwarte Piet-discussie. “Al pratende vinden we altijd wel een oplossing die voor iedereen werkbaar is.”
Een landelijk dag voor activiteitenbegeleiders bleek een onverwachte graadmeter van hoe bont en divers dit team is. “Iedereen daar zag er zo hetzelfde uit”, grinnikt Tiago nog bij de herinnering. “Ik vond dat best confronterend.” Ingrid lachend: “En iedereen keek ook naar ons: we leken wel een groep paradijsvogels. Die dag maakte ons nog meer bewust van de kleurrijke groep die we zijn.”