In de vroege ochtend is het nog stil op de gang van Naarderheem, de locatie van Vivium voor geriatrische revalidatie- en langdurige complexe zorg. Terwijl de meeste bewoners slapen, is verzorgende Lisa Toen (35) al uren aan het werk. Als flexmedewerker bij het Vivium Flexbureau kiest zij bewust voor nachtdiensten. “De persoonlijke momenten met bewoners maken dit werk voor mij bijzonder.”
Hein Bruning (53) woont sinds een jaar bij Naarderheem vanwege de ziekte van Parkinson. Hij is meestal vroeg uit de veren. “Op het bord op de afdeling zie ik wanneer Lisa nachtdienst heeft,” zegt hij met een glimlach. “Dan weet ik dat ik haar ’s ochtends zie. Dat is gezellig, want ze maakt altijd even tijd voor een praatje.”
‘Ik kan mezelf zijn’
Hein weet wat voor hem belangrijk is in de zorg. “Naast een beetje vriendelijkheid is het fijn als iemand geduld heeft,” zegt hij. “En ervaring met parkinson. Want wat me het ene moment nog lukt, kan ik het andere moment soms niet meer. Niet iedereen begrijpt dat. Met Lisa zit dat goed. Ze is vrolijk en geduldig. Ze neemt altijd even de tijd. Dat voelt prettig.”
Die wederzijdse klik is voelbaar. “Ik weet nog dat ik voor het eerst bij Hein kwam,” vertelt Lisa. “Ik zag zijn foto’s van Israël aan zijn muur. Ik was toen net op vakantie geweest in Israël, dus we hadden meteen een klik.” Ze glimlacht. “Wat ik fijn vind aan Hein, is dat ik mezelf kan zijn. We kunnen grapjes maken. Als hij ’s ochtends belt terwijl het net spitsuur is, zeg ik weleens: ‘Moet dat nou precies in de spits?’ Dan lachen we samen.” Hein knikt. “Geen hoogwaardige humor hoor,” grapt hij. “Gewoon een goede sfeer.” Die ruimte voor een praatje vindt Lisa een van de leuke dingen van de nachtdienst. “Vanaf zes uur begin ik met de medicijnronde. Maar daarvoor help ik Hein met zijn steunkousen, doe de gordijnen open, zet zijn water klaar. We hebben van die vaste rituelen. Volgens mij vinden we dat allebei prettig, toch Hein?” Hein knikt.
‘Flexwerken past bij mij’
Lisa werkt sinds 2012 bij Vivium. Sinds ruim vijf jaar werkt ze voor het Flexbureau. “Dat heeft mijn liefde voor de zorg echt nieuw leven ingeblazen,” zegt ze. “Ik wilde niet meer vast in één team zitten. Nu doe ik mijn dienst en de volgende dag sta ik weer ergens anders. Dat past bij mij.” Als flexmedewerker bepaalt ze grotendeels zelf haar rooster. Via het plansysteem geeft ze haar beschikbaarheid op. “Mijn maand ziet er vaak zo uit: drie weken met daarin twee nachtdiensten en één week met drie dagdiensten. En ik werk twee zondagen per maand. Dat stem ik af op verjaardagen, feestjes en het werk van mijn man. Ik heb een contract voor 18 uur per week, maar hoe ik die uren verdeel, bepaal ik zelf.” Die vrijheid is voor haar doorslaggevend. “In een vast team wordt je rooster voor je gemaakt. Nu heb ik daar zelf de regie over.”
Toch een vertrouwd gezicht
Daarnaast werkt ze met verschillende doelgroepen. “Ik heb op psychogeriatrische afdelingen gewerkt, nu vooral op somatiek, revalidatie en de parkinsonafdeling. Sinds kort werk ik ook in de wijk. Dan ga ik op zondagochtend op de elektrische fiets langs cliënten. Ik had niet verwacht dat ik dat zo leuk zou vinden.” Die afwisseling houdt haar scherp. “Je leert continu. Overal wordt net even anders gewerkt. Je moet snel kunnen schakelen en je aanpassen aan elk team.” Flexwerken vraagt dus wat van je. “Je moet houden van variatie. Je hebt niet één vast team om je heen. Je moet durven vragen en assertief zijn. Maar als je daarvan houdt, is het geweldig.”
Toch is Lisa op veel plekken een vertrouwd gezicht. “Het Flexbureau probeert je wel in te plannen op locaties waar je vaker werkt. Zo bouw je toch een band op.” Voor Hein is dat ook belangrijk. “Met grote regelmaat zie ik verschillende medewerkers die of nieuw zijn, of lange tijd niet op mijn afdeling hebben gewerkt,” vertelt hij. “Dan moet ik opnieuw uitleggen waarmee ik geholpen moet worden. Dat is vermoeiend. Met Lisa weet ik dat het goed komt.”
‘Ik zou niet anders meer willen’ Zelfstandig werken, schakelen tussen teams en verschillende doelgroepen leren kennen: voor Lisa is het de perfecte combinatie van vrijheid en betekenisvol werk doen. “Ik zou niet anders meer willen. De flexibiliteit, de collega’s van het Flexbureau die met je meedenken, de vrijheid om mijn werk rond mijn gezin te plannen. Dat is voor mij echt ideaal.” En ondertussen blijft het om de bewoners draaien. “Ouderen zijn kwetsbaar en bijzonder,” zegt ze. “Een arm om iemand heen kunnen slaan als die verdrietig is, of merken dat mensen blij zijn dat ik er weer ben, daarvoor doe ik het.”